غزل ۴۹۴ - چشم ما روشن به نور او بود

چشم ما روشن به نور او بود
این چنین چشمی خوش و نیکو بود ۱

آینه با او نشسته روبرو
روشنی آئینه را زان رو بود ۲

گر تو می گوئی که این رشته دو تو است
تو غلط گفتی که آن یک تو بود ۳

قطره و دریا به نزد ما یکی است
دو نماید در نظر نی دو بود ۴

هر که او را یافت آن را یافته
همچو ما دایم به جست و جو بود ۵

جود او بخشید عالم را وجود
بی وجود او وجودی چو بود ۶

نعمت الله مظهر اسمای اوست
اسم او ذات و صفات او بود ۷