این شعر عرفانی از نعمت الله بیانگر وحدت وجود و یگانگی خداوند است. شاعر تأکید می‌کند که خداوند هم ذات است و هم صفات، و عارفی مانند او که ممکنات و واجبات را جمع کرده باشد، در عالم دیده نشده است. او به بقای خود باقی است و دیگران به او باقی می‌مانند. شاعر همچنین بر یگانگی خداوند تأکید دارد و هرگونه دوگانگی را رد می‌کند. در پایان، شاعر از درد عشق الهی سخن می‌گوید و اینکه این درد، درمان دردهای دیگر است.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کم‌سال دشوار است. همچنین، استفاده از اصطلاحات تخصصی عرفانی ممکن است برای این گروه سنی نامفهوم باشد.
غزل ۴۵۶ - نعمت الله مظهر ذات و صفات
گه صفاتش می نماید گاه ذات ۱
عارفی چون او در این عالم که دید
جمع کرده ممکنات و واجبات ۲
او به او باقی و ما باقی به او
عمر جاوید است او را این حیات ۳
او یک است و گر یکی گوید که دو
تو یکی می گو مگو آن تُرَهات ۴
دُرد دردش دردمندانه بنوش
زانکه درد او تو را باشد دوات ۵
می کنم علم معانی را عمل
کی پرستم صورت لات و منات ۶
سالها باید که تا پیدا شود
همچو سید سیدی در کاینات ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
