غزل ۴۴۲ - سلطان عشق ملک جهان را روان گرفت

سلطان عشق ملک جهان را روان گرفت
جانم فدای او که تمام جهان گرفت ۱

این عشق آتشی است که جان مرا بسوخت
داغی به دل نهاد و دلم زان نشان گرفت ۲

گفتم که دامنش به کف آرم زهی خیال
بی دست عشق ، دامن او چون توان گرفت ۳

نقش خیال غیر اگر دیده ای به خواب
شکرانهٔ تمام دلم را به جان گرفت ۴

پیران روزگار چو می نوش می کنند
با محتسب مگو که هوس بر جوان گرفت ۵

مجنون اگر حکایت لیلی کند رواست
دیوانه است و نیست به دیوانگان گرفت ۶

سید چو دید بنده که هستم غلام او
بگشود او کنار و مرا در میان گرفت ۷