غزل ۴۲۸ - گرد و خاک ما روان بر باد رفت

گرد و خاک ما روان بر باد رفت
بنده زین گرد و غبار آزاد رفت ۱

جان ما هرگز غم دنیا نخورد
لاجرم او از جهان دلشاد رفت ۲

عاشق سرمست آمد سوی ما
عاقل مخمور بی بنیاد رفت ۳

یوسف مصری خوشی با مصر شد
یار بغدادی سوی بغداد رفت ۴

یاد می کردم بهشت جاودان
روی او دیدم بهشت از یاد رفت ۵

داد بخشد هر چه او بخشد به ما
تا نپنداری به ما بیداد رفت ۶

گر دمی بی سید خود بوده ام
حسرتی داریم کان بر باد رفت ۷