خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از نعمت الله ولی بیانگر لطف و بخشش خداوند به شاعر است. خداوند او را آفرید، روزی‌اش داد، در وجودش جاری ساخت، به میخانه عشق راهنمایی کرد، ساقی بزم عاشقانش نمود، با جمال خودش مشرفش کرد، دنیا و آخرت به او بخشید، و او را عاشق و معشوق ساخت. در پایان، خداوند نام او را نعمت الله نهاد و سید ملک انس و جانش ساخت.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، برخی از اصطلاحات مانند 'میخانه' و 'ساقی' ممکن است نیاز به توضیح داشته باشند.
غزل ۴۱۰ - لطف سازنده تا عیانم ساخت
لطف سازنده تا عیانم ساخت
رازق رزق بندگانم ساخت ۱
این چنین چون بدن پدید آمد
همچو جان در بدن دوانم ساخت ۲
حکم میخانه ام عطا فرمود
ساقی بزم عاشقانم ساخت ۳
به جمال خودم مشرف کرد
مونس جان بیدلانم ساخت ۴
دنیی و آخرت به من بخشید
واقف از سر این و آنم ساخت ۵
عاشقی کردم و شدم معشوق
گرچه بودم چنین چنانم ساخت ۶
بنده را نام نعمت الله کرد
سید ملک انس و جانم ساخت ۷
رازق رزق بندگانم ساخت ۱
این چنین چون بدن پدید آمد
همچو جان در بدن دوانم ساخت ۲
حکم میخانه ام عطا فرمود
ساقی بزم عاشقانم ساخت ۳
به جمال خودم مشرف کرد
مونس جان بیدلانم ساخت ۴
دنیی و آخرت به من بخشید
واقف از سر این و آنم ساخت ۵
عاشقی کردم و شدم معشوق
گرچه بودم چنین چنانم ساخت ۶
بنده را نام نعمت الله کرد
سید ملک انس و جانم ساخت ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۰۹ - مطرب عشاق ساز ما نواخت
گوهر بعدی:غزل ۴۱۱ - آتش عشقش تمام عود وجودم بسوخت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
