خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن عرفانی و عاشقانه، به ستایش عشق الهی و تجربه‌های روحانی می‌پردازد. در آن از مفاهیمی مانند نواختن ساز عشق، درمان درد دل با صاف دُرد، و بخشش‌های الهی سخن گفته می‌شود. همچنین، اشاره‌ای به تأثیر عشق بر عالم و آرامش بخشیدن به خاطر یاران دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاری است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات خاص عرفانی و ادبیات کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۴۰۹ - مطرب عشاق ساز ما نواخت
مطرب عشاق ساز ما نواخت
ساقی سرمست ما ما را نواخت ۱
صاف درمان است دُرد درد دل
دُرد دردش جان بو دردا نواخت ۲
از بلایش کار ما بالا گرفت
این بلا ما را از آن بالا نواخت ۳
گنج اسما بر سر عالم فشاند
از کرم او جملهٔ اشیا نواخت ۴
عالمی از ذوق ما آسوده اند
خاطر یاران ما را تا نواخت ۵
کرده میخانه سبیل عاشقان
بینوایان را چنین خوش وانواخت ۶
نعمت الله را به لطف خویشتن
حضرت یکتای بی همتا نواخت ۷
ساقی سرمست ما ما را نواخت ۱
صاف درمان است دُرد درد دل
دُرد دردش جان بو دردا نواخت ۲
از بلایش کار ما بالا گرفت
این بلا ما را از آن بالا نواخت ۳
گنج اسما بر سر عالم فشاند
از کرم او جملهٔ اشیا نواخت ۴
عالمی از ذوق ما آسوده اند
خاطر یاران ما را تا نواخت ۵
کرده میخانه سبیل عاشقان
بینوایان را چنین خوش وانواخت ۶
نعمت الله را به لطف خویشتن
حضرت یکتای بی همتا نواخت ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۰۸ - مطرب عشق ساز ما بنواخت
گوهر بعدی:غزل ۴۱۰ - لطف سازنده تا عیانم ساخت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
