خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن عرفانی و عاشقانه به مفاهیمی همچون وفاداری، فنا و بقا، درد و درمان، عشق به معشوق، و رهایی از تعلقات دنیوی می‌پردازد. شاعر از عشق به معشوق (شاه) سخن می‌گوید و بیان می‌کند که تنها راه سعادت، تسلیم شدن در برابر او و نوشیدن درد عشق است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاری است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات مانند 'خرابات' و 'رند سرمست' ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا گمراه‌کننده باشد.
غزل ۲۸۹ - گر جفا می کند وفا آنست
گر جفا می کند وفا آنست
ور فنا می دهد بقا آنست ۱
نور چشم است و در نظر داریم
نظری کن ببین بیا آنست ۲
دُرد دردش بنوش و خوش می باش
دردمندی تو را دوا آنست ۳
قدمی تو در آ درین دریا
طلبش کن که آشنا آنست ۴
هر که غیری ز شاه ما جوید
نزد یاران ما گدا آنست ۵
به خرابات هر که فانی شد
رند سرمست بینوا آنست ۶
هر که گردد غلام سید ما
سید ملک دو سرا آنست ۷
ور فنا می دهد بقا آنست ۱
نور چشم است و در نظر داریم
نظری کن ببین بیا آنست ۲
دُرد دردش بنوش و خوش می باش
دردمندی تو را دوا آنست ۳
قدمی تو در آ درین دریا
طلبش کن که آشنا آنست ۴
هر که غیری ز شاه ما جوید
نزد یاران ما گدا آنست ۵
به خرابات هر که فانی شد
رند سرمست بینوا آنست ۶
هر که گردد غلام سید ما
سید ملک دو سرا آنست ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۸۸ - کار عشقست و کار ما آنست
گوهر بعدی:غزل ۲۹۰ - درد ار داری دوا همان است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
