غزل ۲۲۴ - خواجه گر چه بود عمری بت پرست

خواجه گر چه بود عمری بت پرست
حق تجلی کرد و از باطل برست ۱

نعمت الله شاهدی دارد که او
چون خلیل الله همه بتها شکست ۲

لب نهاده بر لب جامم مدام
ذره و خورشید جان مات ویست ۳

هرچه می بیند همه محبوب اوست
دوست می دارد از آن رو هر چه هست ۴

مظهر و مُظهر به نزد ما یکی است
صورت و معنی نگر عالی و پست ۵

تو بیا مطلق پرست ای یار ما
گر مقید می پرستد بت پرست ۶

نکته ای بر گفتهٔ سید مگیر
زانکه عاقل نکته کی گیرد به مست ۷