غزل ۲۲۰ - از خرابات می رسم سرمست

از خرابات می رسم سرمست
فارغ از نیست ایمنم از هست ۱

عین ما را به عین ما بیند
هرکه در بحر ما به ما پیوست ۲

ننگ و نام نکو به دست آورد
آنکه از ننگ و نام خود وارست ۳

دست من تا گرفت دست نگار
وه چه دستان که می کند زان دست ۴

مرغ جانم برای دانهٔ خال
شده در دام زلف او پابست ۵

عهد بستیم با سر زلفش
ما بر آنیم گرچه او بشکست ۶

از سر کاینات برخیزد
هر که با سیدم دمی بنشست ۷