غزل ۲۱۱ - اهل دل را از سراپردهٔ جان باید جست

اهل دل را از سراپردهٔ جان باید جست
عاشقان را ز خرابات مغان باید جست ۱

دل به دست غم آن جان جهان باید داد
وانگهی شادی از آن جام جهان باید جست ۲

اگر از باد صبا خاک درش می جوئی
همچو غنچه به هوا جامه دران باید جست ۳

دم به دم خون دل از دیده روان باید ساخت
اصل دیده در آن آب روان باید جست ۴

در کنار اشک جگر گوشهٔ ما باید دید
مردم دیدهٔ ما را به میان باید جست ۵

ساقیا ساغر و پیمانهٔ می سوی من آر
که از آن هر دو مراد دل و جان باید جست ۶

در خرابات اگر گوشه بیابی سید
خونش از غمزهٔ غماز فلان باید جست ۷