غزل ۱۸۶ - نور او روشنی دیدهٔ ماست

نور او روشنی دیدهٔ ماست
نظری کن به چشم ما پیداست ۱

روی او را به نور او بینند
چشم بیننده ای که او بیناست ۲

وحده لاشریک له گفتم
آنکه عالم به نور خود آراست ۳

بحر دل را کرانه نیست پدید
جان ما غرقهٔ چنین دریاست ۴

عشق آمد به جای ما بنشست
مائی ما چه از میان برخاست ۵

هرچه گفتند و هرچه می گویند
حضرت وحدتش از آن یکتاست ۶

نعمت الله که میر مستانست
عاشق روی جملهٔ اشیاست ۷