غزل ۱۸۵ - آن چنان مجلسی که جانم خواست

آن چنان مجلسی که جانم خواست
عشق جانان بهای ما آراست ۱

آفتاب جمال رو بنمود
ما به او ، او به خود چنین پیداست ۲

بحر و موج و حباب و جو آبند
ما ز ما جو که عین ما با ماست ۳

ما و زاهد به هم کجا سازیم
عقل با عشق می نیاید راست ۴

مبتلای بلای بالائیم
هر بلائی که هست زان بالاست ۵

عقل بنشست و فتنه را بنشاند
عشق برخاست فتنه ها برخاست ۶

نعمت الله نگر که لطف اله
صورت و معنیش به هم آراست ۷