غزل ۱۷۹ - آبروی ما ز اشک چشم ماست

آبروی ما ز اشک چشم ماست
همچو ما با آبروی خود کجاست ۱

بحر عشق ما کرانش هست نیست
غرقه ای داند که با ما آشناست ۲

حال ما گر عاشقی پرسد بگو
رند مستی فارغ از هر دو سراست ۳

بینوائی گر گدای کوی اوست
نزد درویشان گدای پادشاست ۴

غیر عشق او حکایاتست و بس
جز هوای او دگر باد صبا است ۵

درد باید درد باید درد درد
درد دل می کش که درد دل دواست ۶

نعمت الله دُرد دردش نوش کرد
آفرین بر وی که او همدرد ماست ۷