غزل ۱۲۹ - نور او در جمله اشیاء ظاهر است

نور او در جمله اشیاء ظاهر است
ظاهرش بنگر که بر ما ظاهر است ۱

روشن است آئینهٔ عالم تمام
در همه اسما مسما ظاهر است ۲

نور روی اوست ما را در نظر
نور آن منظور زیبا ظاهر است ۳

باطن است از چشم نابینا ولی
ظاهراً بر چشم بینا ظاهر است ۴

در خیال دی و فردا مانده‌ ای
از همه فرد آ که فردا ظاهر است ۵

ما ز دریائیم و دریا عین ما
عین ما در عین دریا ظاهر است ۶

نعمت‌الله باطن و ظاهر بود
باطنش پنهان و پیدا ظاهر است ۷