خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن عرفانی به موضوعاتی مانند ذات الهی، عشق معنوی، فنا در وجود حق، و وحدت وجود می‌پردازد. شاعر از مفاهیمی مانند میخانهٔ عرفانی، درد عشق، و حیات جاودانه سخن می‌گوید و در نهایت به حضور نعمت‌الله و عبادت اشاره می‌کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی اصطلاحات و استعاره‌های به‌کاررفته نیاز به دانش پایه‌ای در ادبیات عرفانی دارد.
غزل ۱۲۸ - آئینهٔ ذات عین ذات است
آئینهٔ ذات عین ذات است
ذات است که مجمع صفات است ۱
بی جود وجود حضرت او
عالم به تمام فانیات است ۲
می نوش مدام دُردی درد
کاین دُردی درد دل دوات است ۳
میخانهٔ ما است در خرابات
و این خانه ورای شش جهات است ۴
سیراب شدند خلق عالم
آری همه چیز ذو‌حیات است ۵
گر کشته شوی به تیغ عشقش
آن حی قدیم خونبهات است ۶
سید به حضور نعمت‌الله
دایم به وضو و در صلات است ۷
ذات است که مجمع صفات است ۱
بی جود وجود حضرت او
عالم به تمام فانیات است ۲
می نوش مدام دُردی درد
کاین دُردی درد دل دوات است ۳
میخانهٔ ما است در خرابات
و این خانه ورای شش جهات است ۴
سیراب شدند خلق عالم
آری همه چیز ذو‌حیات است ۵
گر کشته شوی به تیغ عشقش
آن حی قدیم خونبهات است ۶
سید به حضور نعمت‌الله
دایم به وضو و در صلات است ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۷ - جامی ز حباب پر ز آب است
گوهر بعدی:غزل ۱۲۹ - نور او در جمله اشیاء ظاهر است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
