غزل ۱۲۱ - در دیار تو غریبیم و هوادار غریب

در دیار تو غریبیم و هوادار غریب
خوش بود گر بنوازی صنما یار غریب ۱

مخزن جملهٔ اسرار خداوند ، دل است
دل به من ده که بگویم به تو اسرار غریب ۲

گر غریبی برت آید به کرم بنوازش
سخت کاریست غریبی ، مکن انکار غریب ۳

ما دعاگوی غریبان جهانیم همه
در همه حال خدا باد نگهدار غریب ۴

دردمندیم و به امید دوا آمده ایم
تو طبیبی و دوا کن دل بیمار غریب ۵

کار غربت چه اگر کار غریبی است ولی
خوش شود گر تو بسازی به کرم کار غریب ۶

سید ماست سرجمله غریبان جهان
که به سر وقت غریب آمده سردار غریب ۷