این متن شعری است که در آن شاعر از بخشش و سخاوت یک فرد قدرتمند (شه شیرین) سخن می‌گوید و از تأثیرات مثبت صدقات او بر نیازمندان و مسکینان یاد می‌کند. همچنین، شاعر به زیبایی و لطافت شراب و طبیعت اشاره می‌کند و از مفاهیمی مانند هنر، زر، خطر و خوف در زندگی ملکان صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر از توبه و توبه‌شکنی سخن می‌گوید و آرزوی موفقیت و خوشبختی برای دیگران می‌کند.
این متن شامل مفاهیم عمیق و استعاری است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند شراب و توبه‌شکنی نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری برای درک کامل دارند.
غزل ۱۹۸۴ - بده آن مرد ترش را قدحی ای شه شیرین
صَدَقاتِ تو رَوان است به هر بیوه و مِسکین ۱
صَدَقاتِ تو لَطیف است، تَوان خورْد دو صد مَن
که نَدانَد لبِ بالا و نَجُنبَد لبِ زیرین ۲
هَله ای باغ نگویی به چه لب باده کَشیدی؟
مَگَر اِشْکوفه بگوید پِنِهان با گُل و نَسرین ۳
چه شَراب است کَزان بو گُلِ تَر آهویِ ناف است
به زمستان نه که دیدی همه را چون سگِ گَرگین؟ ۴
هَله تا جمع رَسیدن بِدِه آن میْ به کَفِ من
پَسِ من زُهره بِنوشَد قَدَح از ساعِدِ پَروین ۵
وَگَر آن مَست نَهَد سَر که رُبایَد زِ تو ساغَر
مَدِه او را، تو مرا دِهْ، که مَنَم بر دَرِ تَحْسین ۶
چه کُند بادهٔ حَق را جِگَرِ باطِلِ فانی؟
چه شِناسَد مَهِ جان را نَظَر و غَمْزهٔ عِنّین ۷
هُنر و زَرْ چو فُزون شُد، خَطَر و خوف کُنون شُد
مَلِکان را تَبِ لَرز است و حَریر است نِهالین ۸
چو مَهِ توبه دَرآمَد، مَهِ توبه شِکَن آمد
شِکَنَش باد همیشه، تو بگو نیز که آمین ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
