غزل ۸۷ - ذوق ما داری درآ در بحر ما ، ما را طلب

ذوق ما داری درآ در بحر ما ، ما را طلب
آبرو جوئی مرو هر سو بیا ما را طلب ۱

موج دریائیم و ما را دل به دریا می کشد
حال این دریای ما گر بایدت از ما طلب ۲

ای محقق بی حقیقت هیچ شیئی هست نیست
عارفانه این حقیقت در همه اشیا طلب ۳

هر که آید در نظر ای نور چشم عاشقان
دست او را بوسه ده گم کردهٔ خود را طلب ۴

نقد گنج کنت کنزا را بجو در کنج دل
گوهر دُر یتیم مخزن دلها طلب ۵

قاب قوسین از خط محور پدید آمد تو نیز
خط برانداز از میان معنی او ادنی طلب ۶

آفتاب حسن او و چشم مردم رو نمود
روشنست این نور او در دیدهٔ بینا طلب ۷

دنیی و عقبی و جسم و جان این و آن گذار
گر تو چون ما طالبی مطلوب بی همتا طلب ۸

اسم اعظم را بخوان و یک مسمی را بدان
نعمت الله را بجو مجموعهٔ اشیا طلب ۹