خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از مستی و شوریدگی در میخانه و مجلس عشق سخن می‌گوید. او از نوشیدن جام می، خرابات‌گردی، و مستی به عنوان نمادی از عشق و رهایی یاد می‌کند. همچنین، شاعر به نعمت‌های دنیوی و اخروی اشاره کرده و عشق را بالاتر از همه‌چیز می‌داند.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و استعاری مانند مستی و می‌نوشی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا گمراه‌کننده باشد. همچنین، برخی از مضامین نیاز به درک عمیق‌تری از ادبیات و فلسفه دارند.
غزل ۶۱ - رند مستی چو دمی با او برآ
رند مستی چو دمی با او برآ
از در میخانهٔ ما خوش درآ ۱
مجلس ما را غنیمت می شمُر
زانکه اینجا خوشتر از هر دو سرا ۲
جام می بستان و مستانه بنوش
قول ما می گو سرودی می سرا ۳
خوش خراباتی و خم می سبیل
ما چنین مستیم و مخموری چرا ۴
آب چشم ما روان بر روی ماست
باز می گویند با هم ماجرا ۵
ماه من امشب بر آمد خوش خوشی
تو بیا تا روز امشب خوش برآ ۶
نعمت دنیی و عقبی آن تو
نعمت الله از همه عالم مرا ۷
از در میخانهٔ ما خوش درآ ۱
مجلس ما را غنیمت می شمُر
زانکه اینجا خوشتر از هر دو سرا ۲
جام می بستان و مستانه بنوش
قول ما می گو سرودی می سرا ۳
خوش خراباتی و خم می سبیل
ما چنین مستیم و مخموری چرا ۴
آب چشم ما روان بر روی ماست
باز می گویند با هم ماجرا ۵
ماه من امشب بر آمد خوش خوشی
تو بیا تا روز امشب خوش برآ ۶
نعمت دنیی و عقبی آن تو
نعمت الله از همه عالم مرا ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۶۰ - یار من بی یار کی ماند مرا
گوهر بعدی:غزل ۶۲ - هر که آمد بر سر دار فنا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
