این متن یک شعر عرفانی است که در آن شاعر به عنوان یک درویش، از خداوند یا یک شخصیت معنوی بلندمرتبه درخواست توجه و لطف می‌کند. شاعر از جایگاه والای مخاطب خود آگاه است و امیدوار است که با نگاهی پراحسان مورد توجه قرار گیرد. او جهان را آینه‌ای از نور الهی می‌بیند و از مخاطب می‌خواهد که به این آینه روشن نگاهی کند. شاعر همچنین به موسی(ع) و ارتباط او با آتش اشاره می‌کند و در پایان، از مخاطب می‌خواهد که به دل او نیز نظری کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و دینی است که درک آن‌ها به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۵۳ - ما بنده درویشیم شاها نظری فرما
صاحب نظری شاها ما را نظری فرما ۱
آنجا که مقام تست ما را نبود باری
باری ز سر احسان آنجا نظری فرما ۲
تو ناظر و منظوری ما آینهٔ روشن
در آینهٔ روشن جانا نظری فرما ۳
ما از نظر لطفت داریم بسی امید
نومید مکن ما را حالا نظری فرما ۴
در هر چه نظر کردیم نور تو در آن دیدیم
با عقل از آن گفتیم اشیا نظری فرما ۵
ای موسی بن عمران ز آتش نتوانی دید
در عین همه بنگر اسما نظری فرما ۶
با سید سر مستان داری نظری شاها
از بهر دل سید ما را نظری فرما ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
