غزل ۴۹۱ - تا کی به حرم تشنه لب و مضمحل افتم

تا کی به حرم تشنه لب و مضمحل افتم
کو دیر محبت که به دریای دل افتم ۱

کو معرکهٔ عشق که از بوی شهادت
بی خود شده در لجهٔ خون به حل افتم ۲

آخر که مرا گفت که از باغچهٔ قدس
بی فایده در دامگه آب و گل افتم ۳

مستی ز من آموز که چون شعلهٔ مرهم
از داغ جگر خیزم و در خون دل افتم ۴

کو انجمن قرب که تا بال گشایم
پر سوخته پیرامن شمع چگل افتم ۵

عرفی که گمان داشت که از وادی اسلام
باز آیم و در سجدهٔ بت منفعل افتم ۶