غزل ۴۹۰ - بس که درد عالمی در عشق تنها می کشم

بس که درد عالمی در عشق تنها می کشم
نالهٔ امروز را از ضعف فردا می کشم ۱

خار خار راحتم ره می زند ای ساربان
گرم ران محمل که ناگه خاری از پا می کشم ۲

چون به مرگ خود بمیرم رحم کن خونم بریز
کز شهیدان تو فردا سرزنشها می کشم ۳

عشق را در کف متاعی بود، گفتم چیست، گفت
نیل بد نامیست بر روی زلیخا می کشم ۴

تا مرا پا هست و خواهد بود، عرفی، سایه وش
خویشتن را از پی خوبان رعنا می کشم ۵