غزل ۴۸۴ - تا به کی همره اندیشهٔ باطل باشم

تا به کی همره اندیشهٔ باطل باشم
وز دیار طرب آواره تر از دل باشم ۱

گر گذشتم ز در کعبه نه از بی خبریست
مصلحت نیست که با طالب منزل باشم ۲

گر به قانون معین نزیم عیب مکن
حکم عشق است که آشفته شمایل باشم ۳

من که دارا و سکندر علف تیغ من اند
رسد آنم که در این معرکه بسمل باشم ۴

من که از کشته شدن هم دلم آرام نیافت
جای آن است که منت کش قاتل باشم ۵

من که نامی نکشیدم چمن گل نشدم
گر به مسجد روم از میکده غافل باشم ۶

عنکبوتش به زوایا همه تار زنند
خانقاهی که منش مرشد کامل باشم ۷

دین و دل آفت آزادگی آمد، عرفی
نه از این است که بی مذهب و بیدل باشم ۸