غزل ۴۷۳ - از آن ز بادهٔ شوق تو هوش جان دزدم

از آن ز بادهٔ شوق تو هوش جان دزدم
که لذت غمت از او نهان دزدم ۱

تو گرم رانی و سوزم که چون رسی بر من
چگونه شیوهٔ گرمی از آن عنان دزدم ۲

خوش آن وصال که هر دم حلاوت نگهت
دل از نگاه و ز دل جان و من از جان دزدم ۳

به جور تا کنم او را دلیر می خواهم
که فاش گویم و پنهان اثر از ان دزدم ۴

به جرم عشق تو فردا به دوزخ ار فکنند
تمام آتش دوزخ در استخوان دزدم ۵

خوش آن که یار به من بد گمان شود، عرفی
که لذت ستم از زخم امتحان دزدم ۶