غزل ۴۵۳ - دل و جان بردگی بودند و من افسانه شان کردم

دل و جان بردگی بودند و من افسانه شان کردم
چراغ خانقاه شیخ و آتش خانه شان کردم ۱

ز بیم هجر و امید وصال آشفته دل بودم
ز حیرت آشنا گشتم، ز خود بیگانه شان کردم ۲

ز سوز مهوشان درد چندان سوختم خود را
که بر شمع مزار خویش پروانه شان کردم ۳

سبوها دوش در مستی شکستم، لیک یک یک را
دگر بر چیدم و بوسیدم و پیمانه شان کردم ۴

به بزم بی غمان دوشینه بودم میهمان، عرفی
ز بس کز بهر دل بگریستم دیوانه شان کردم ۵