غزل ۴۳۴ - از مردن دشوار من است آن مژه پر نم

از مردن دشوار من است آن مژه پر نم
ای جانِ به لب آمده گو یک نگهی کم ۱

لطفی تو گرم چاره ندارد عجبی نیست
بسمل شده را به نشود زخم به مرهم ۲

تا فاش نسازم بر بیگانه غم او
تحقیق خصوصیت من کرده به محرم ۳

ای اهل بهشت این همه حسرت به غم چیست
بر من که رسانم به شما لذت این غم ۴

هر گام که می زد کسی از عشق تو ناکام
یاران مرا تازه شود شیوهٔ ماتم ۵

داغی بنهم بر دل و آن داغ که باشد
لب تشنهٔ الماس تر و تشنهٔ مرهم ۶

یا رب به جهانی که رود ننگ نباشد
عرفی چو برد مایهٔ درد تو ز عالم ۷