خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی است که به موضوعاتی مانند رهایی از دغدغه‌های دنیوی، پاکسازی دل از ناپاکی‌ها، و عجز در برابر حق تعالی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که از تعلقات مادی و ریا دوری کرده و دل را به پاکی و خلوص شسته است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان کم‌سن‌وسال دشوار خواهد بود. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان ادبی بالا، مناسب خوانندگانی با سطح درک و تجربه بیشتر است.
غزل ۴۳۲ - ما دست دل ز چشمهٔ بهبود شسته ایم
ما دست دل ز چشمهٔ بهبود شسته ایم
داغی به زهر داغ نمکسود شسته ایم ۱
دل در دعای کام نفس بر نیاورد
زین شعله ننگ، نسبت دود شسته ایم ۲
آسوده تر حسود که ما از ضمیر دل
اندیشهٔ زیان و غم سود شسته ایم ۳
بستیم روی سجده ز محراب آرزو
گرد ریا از در معبود شسته ایم ۴
عرفی چه مایه عجز به هر چشمه برده ایم
تا لوح دل ز بود و ز نابود شسته ایم ۵
داغی به زهر داغ نمکسود شسته ایم ۱
دل در دعای کام نفس بر نیاورد
زین شعله ننگ، نسبت دود شسته ایم ۲
آسوده تر حسود که ما از ضمیر دل
اندیشهٔ زیان و غم سود شسته ایم ۳
بستیم روی سجده ز محراب آرزو
گرد ریا از در معبود شسته ایم ۴
عرفی چه مایه عجز به هر چشمه برده ایم
تا لوح دل ز بود و ز نابود شسته ایم ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۳۱ - منم که بهر دل اسباب داغ می دزدم
گوهر بعدی:غزل ۴۳۳ - از بس که روی گرم به هر سو گذاشتیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
