غزل ۷۰ - دلبران اخترند و تو ماهی

دلبران اخترند و تو ماهی
نیکوان لشکرند و تو شاهی ۱

چندگویی دلت چگونه بود
تو درون دلی خود آگاهی ۲

بس درازستی ای شب یلدا
لیک با زلف دوست کوتاهی ۳

اول از دشمنان برآورگرد
آخر از دوستان چه می‌خواهی ۴

ماه نو خوانمت از آنکه به حسن
می‌فزایی همی نیمکاهی ۵

یوسف ار با تو لاف حسن زند
گو تو هرچند صاحب جاهی ۶

لیک من چاه بر زنخ دارم
کف به زیر زنخ تو در چاهی ۷

لاف طاقت مزن دلاکه ترا
شیر پنداشتیم و روباهی ۸

گفتی از طاقتم چوکوه گرن
چون بدیدم سبک‌تر ازکاهی ۹

پنجه با باد کمترک می‌زن
ای که از ضعف کمتر ازکاهی ۱۰

چونی از هجر دوست قاآنی
تن پر از زخم و دل پر از آهی ۱۱