غزل ۵۰ - ز بس که هجر تو لاغر میان بکاست تنم

ز بس که هجر تو لاغر میان بکاست تنم
قسم به جان تو کزین تهیست پیرهنم ۱

مرا که پیش زبان دم نمی‌زند شمشیر
بیا تو با دم شمشیر زن که دم نزنم ۲

ز خویشتن به جهان هرکسی خبر دارد
خلاف من که نباشد خبر ز خویشتنم ۳

حدیث لعل تو تا بر زبان من جاریست
زنند خلق شب و روز بوسه بر دهنم ۴

اگر نظر بکنم بی‌تو بر شمایل غیر
دو چشم خویش به انگشت خویشتن بکنم ۵

اگرچه زار و ضعیفم ولی به قوت عشق
به جز تو گر همه شیرست پنجه درفکنم ۶

پس از هلاک تنم گر به دجله غرق کنند
ز سوز آتش دل دود خیزد از کفنم ۷

حدیث زلف بتان سر کنم چو قاآنی
گمان برند خلایق که نافهٔ ختنم ۸