غزل ۴۸ - دست در حلقهٔ آن طرهٔ پرچین دارم

دست در حلقهٔ آن طرهٔ پرچین دارم
پنجه انداخته در پنجهٔ شاهین دارم ۱

این همه چین که تو بر چهرهٔ من می‌بینی
یادگاریست کز آن طرهٔ پرچین دارم ۲

زاهدم گفت ز دین شرم کن و باده مخور
می حرامم بود ار من خبر از دین دارم ۳

کافر وگبر و یهودم همه رانند ز خویش
چشم بد دور نگه کن که چه تمکین دارم ۴

جام می ده که ترا عرضه دهم راز جهان
که من اندر دل خود جام جهان‌ بین دارم ۵

جم کجا رفت و چه شد جام رهاکن که به نقد
من ز جم بهترم ار جام سفالین دارم ۶

منت شمع و چراغ از چه کشم در شب تار
من که در خلوت خاطر مه و پروین دارم ۷

خوار هرکودک و دیوانه و اوباش شدم
آخر ای قوم ببینید چه آیین دارم ۸

در هوای قد و اندام و خط و عارض یار
عشق با سرو و گل و سنبل و نسرین دارم ۹

جام می بر لبم آهسته سحرگه می گفت
تو مخور غصه که من هم دل خونین دارم ۱۰

تکیه بر زلف و رخ دوست زدم قاآنی
شکر کز سنبل و گل بستر و بالین دارم ۱۱

کاش با دادگر ملک سلیمان گویند
من هم ای خواجه حق خدمت دیرین‌ دارم ۱۲