غزل ۸ - دامن وصل تو گر افتد به دست

دامن وصل تو گر افتد به دست
پای به دامن کشم از هرچه هست ۱

عشق توام چشم درایت بدوخت
مه‌ر توام دست کفایت ببست ۲

شوق رخت پردهٔ عقلم درید
سنگ غمت شیشهٔ صبرم شکست ۳

رنگ رخت آب برونم ببرد
مشک خطت ریش درونم بخست ۴

ای دلم از یاد دهان تو تنگ
ای سرم از ساغر شوق تو مست ۵

چون تو گلی را دل و جان باغبان
چون تو بتی را دو جهان بت‌پرست ۶

مهر تو در تن عوض جان خرید
عشق تو در بر به دل دل نشست ۷

باز نگردیم ز حرف نخست
دست نداریم ز عهد الست ۸

یار پریر و چو کمان کرد پشت
ناوک تدبیر برون شد ز شست ۹

پای مرا بست و خود آزاد زیست
کرد مرا صید و خود از قید جست ۱۰

جور ز صیاد جفاجو بود
ماهی بیچاره چه نالی ز شست ۱۱

دام تو شد نام تو قاآنیا
باید ازین نام و ازین دام جست ۱۲

وز مدد دادگر ملک جم
ساغر می داد نباید ز دست ۱۳