این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق، شب، و حالات روحی و عاطفی خود سخن میگوید. او از عشق به یار، زلف یار، و حالات مستی و شوریدگی عاشقانه صحبت میکند. همچنین، شاعر به مفاهیمی مانند اسرار، عشق حرام، و حالات روحی انسان در مواجهه با عشق اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات و مفاهیم مانند 'عشق حرام' و 'حالات مستی' نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری برای درک کامل دارند.
غزل ۱۸۸۰ - در زیر نقاب شب این زنگیکان را بین
با زنگیکان امشب در عِشرتِ جانْ بِنْشین ۱
خَلْقان همه خوش خُفته عُشّاق درآشفته
اسرار به هم گفته شاباش زِهی آیین ۲
یارانِ بِشوریده با جانِ بِسوزیده
بُگْشاده دل و دیده در شاهِدِ بیکابین ۳
چون عشقِ تو رامَم شُد این عشقْ حَرامَم شد
چون زُلفِ تو دامَم شُد شب گشت مرا مُشکین ۴
شُد زنگیِ شبْ مَستی دستی هَمگان دستی
در دیده هر هستی از دیده زَنگی بین ۵
آن چَرخْ فرومانده کابَش بِنَگَرداند
این چَرخْ چه میداند کَزْ چیست وِرا تَسکین؟ ۶
می گردد آن مِسکین نی مِهْر دَرو نی کین
کُه کَندنِ آن فرهاد از چیست؟ جُز از شیرین؟ ۷
شُهْ هِنْدویِ بَنگی را آن مایه شَنگی را
آن خُسروِ زَنگی را کارَد حَشَری بر چین ۸
شمعی تو بَراَفْروزی شَمسُ الْحَقِ تبریزی
تا هِنْدویِ شب سوزی از رویِ چو صد پَروین ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.