غزل ۴۱۵ - اگر تو خنده کنی از گل و شراب چه حظ

اگر تو خنده کنی از گل و شراب چه حظ
وگر تو زهر دهی تشنه را ز آب چه حظ ۱

اگر نه سایهٔ حسن تو جویم از خورشید
ز دشمنی شب و مهر آفتاب چه حظ ۲

کمالِ حسنِ درونِ جمال در جلوه است
هزار سال نهفتنش در نقاب چه حظ ۳

عنان این دل صد جا شکسته را بگذار
ستم نواز شها، بر ده خراب چه حظ ۴

ز آسمان طلبیدم نشان راحت، گفت
اگر سوال غلط باشد، از جواب چه حظ ۵

تلافی غم شب می کنم به خواب صبوح
وگر نه تلخی غم بشکند ز خواب چه حظ ۶

سبوی دُردکشان محتسب شکست، ولی
اگر دلی نخراشد ز احتساب چه حظ ۷

نشاط فارغ و اندوه عاشق است شراب
اگر ملال نیفزاید از شراب چه حظ ۸

مگو که گوش به واعظ نمی کند عرفی
ندیم میکده را از شب عذاب چه حظ ۹