غزل ۴۱۳ - فصل بهار است و شُکر نسیم بهار فرض

فصل بهار است و شُکر نسیم بهار فرض
می در پیاله واجب و گل در کنار فرض ۱

چندان اسیر شد دل وارستگان که گشت
شکر کرشمه های تو بر روزگار فرض ۲

صیاد غمزهٔ تو چو زه بر بست بر کمان
گردید عشقِ ناوکِ او بر شکار فرض ۳

از بس که قابلیت در عشق داشتم
کردم عطای حسن تو بر کردگار فرض ۴

سنت بود ز میکده جذب نسیم می
وز درگهش به ناصیه جذب غبار فرض ۵

زان مانده ام به طاعت حق کز هوای نفس
بر گردنم نهاده طبیعت هزار فرض ۶

انکار فرض شاهد و می، فرض بر فقیه
بر ما اطاعت صنم می گسار فرض ۷

تا کی سوال سنت و فرض ای فقیه، خیز
ناز و نیاز سنت بوس و کنار فرض ۸

عرفی بر اهل صومعه ساغر مده که هست
بر صوفیان بادهٔ نهان کش خمار فرض ۹