غزل ۳۷۵ - مده تسلی ام از صلحِ بیم دار هنوز

مده تسلی ام از صلحِ بیم دار هنوز
که می شوم به فریبت امیدوار هنوز ۱

مباد روز قیامت، به وعده گاه بیا
که دل نشسته در آن جا به انتظار هنوز ۲

به دست بوس تو از ذوق، جان برآمد، لیک
نبرده زخم از این لذت، شکار هنوز ۳

فروگرفت در و بام دیده را حیرت
نگشته گرم نگاه به روی یار هنوز ۴

شوم فدای تو ای دل، که جمله خوبی، لیک
ز یاد غمزهٔ او می شوی فگار هنوز ۵

خزان گرفت گلستان عیش را، عرفی
ندیده خرمی فصل نو بهار هنوز ۶