شاعر در این متن از عشق و دلبستگی شدید به معشوق خود سخن میگوید. او از درد و رنج عشق و هجران مینالد، اما در عین حال، این عشق را باعث صفای دل و جان خود میداند. شاعر از دعا و آرزوی خود برای فداکاری در راه معشوق و احساسات عمیق خود نسبت به او صحبت میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات دارد.
غزل ۱۸۵۸ - چو افتم من ز عشق دل به پای دلربای من
از آن شادی بیاید جان نهان اُفْتَد به پایِ من ۱
وَگَر روزی در آن خِدمَت کُنم تَقصیرْ چون خامان
شود دلْ خَصْمِ جان من کُند هِجْرانْ سِزایِ من ۲
سَحَرگاهان دُعا کردم که این جانْ باد خاکِ او
شنیدم نَعْره آمین زِ جانْ اَنْدَر دُعایِ من ۳
چگونه راه بُرد این دل به سویِ دِلْبَرِ پنهان؟
چگونه بویْ بُرد این جان که هست او جانْ فَزایِ من؟ ۴
یکی جامی به پیش آوَرْد من از ناز گفتم نی
بِگُفتا نی مگو بِسْتان برای اِقْتِضایِ من ۵
چو از صافَش چَشیدم من مرا دَرداد یک دُردی
یکی دُردی گِرانْ خواری که کامل شُد صَفایِ من ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.