غزل ۲۶۹۵ - دمی‌ که عجز شود دستگاه بیکاری

دمی‌ که عجز شود دستگاه بیکاری
گره گشایی ناخن کشد به سر خاری ۱

میان آگهی و راحتست بیزاری
ز جوهر آینه‌ها راست دام بیداری ۲

دمیده است ز زنجیر بال وحشت موج
بود رهایی ما در خور گرفتاری ۳

کسی مباد اسیر شکنجهٔ افلاس
که آدمی به سر دار به زناداری ۴

ز لوح سایه جز این حرف سر خطی ندمید
که پایمال جهانند اهل بیکاری ۵

چو برگ لاله سیاهی ز داغ ما نرود
به چشم اختر ما نیست رنگ بیداری ۶

بقدر تفرقهٔ دل شکفتن آهنگیم
جنون بهاری ما داشت رنگ دشواری ۷

مقیم عالم تسلیم باش و راحت ‌کن
بلند و پست جهان سایه است همواری ۸

چنان مباش‌ که در چشم مردم از حسدت
مژه به کژدمی افتد، نگه کند ماری ۹

چو گل بهار نشاطت دلیل بیدردی‌ست
خوش آنکه خون شوی و رنگ درد برداری ۱۰

چو ذره هستی من ‌کاش بی‌نشان بودی
خجل ز نیستی‌ام کرد هیچ مقداری ۱۱

به گریه عرض رموز وفا مبر بیدل
برات دیده مکن فضلهٔ جگر خواری ۱۲