غزل ۱۸۵۰ - چراغ عالم افروزم‌ نمی‌تابد چنین روشن

چراغ عالَم اَفْروزَم‌ نمی‌تابد چُنین روشن
عَجَب این عیب از چَشم است یا از نور یا روزَن؟ ۱

مَگَر گُم شُد سَر رِشته؟ چه شُد آن حالِ بُگْذشته
که پوشیده‌ نمی‌مانَد دَران حالَت سَرِ سوزن ۲

خُنُک آن دَم که فَرّاشِ فَرَشْنا اَنْدَرین مسجد
دَرین قِنْدیلِ دل ریزَد زِ زَیتونِ خدا روغَن ۳

دِلا در بوته آتش دَرآ مَردانه بِنْشین خوش
که از تاثیرِ این آتش چنان آیینه شد آهن ۴

چو ابراهیم در آذر درآمد همچو نقد زر
برویید از رخ آتش سَمَن زار و گُل و سوسن ۵

اگر دل را ازین غوغا نیاری اَنْدَرین سودا
چه خواهی کرد این دل را؟بیا بِنْشین بگو با من ۶

اگر در حَلْقه مَردان‌ نمی‌آیی زِ نامَردی
چو حَلْقه‌‌یْ بر دَرِ مَردان بُرون می‌باش و دَر می‌زن ۷

چو پیغامبر بِگُفت اَلصُّومُ جُنَّة پس بگیر آن را
به پیشِ نَفْسِ تیرانداز زِنْهار این سِپَر مَفْکَن ۸

سِپَر باید دَرین خشکی چو در دریا رَسی آن گَه
چو ماهی بر تَنَت رویَد به دَفْعِ تیرِ او جوشَن ۹