این متن به موضوع فریب و نیرنگ در روابط انسانی میپردازد. شاعر از فریبکاری در میان مسلمانان، طبیعت، عشق و حتی موجودات کوچک مانند مورچهها انتقاد میکند. او از این که عقل و اندیشههای انسان به سمت فریب دیگران گرایش دارند، ابراز تاسف میکند و به پیامدهای منفی این رفتار اشاره مینماید.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و انتقادی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فریب و نیرنگ ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا نامناسب باشد.
غزل ۱۸۴۹ - چرا کوشد مسلمان در مسلمان را فریبیدن؟
بَسی صَنْعت نمیباید پَریشان را فَریبیدن ۱
بِدَرّیدی همه هامون زِ نَقْشِ لیلی و مَجْنون
ولی چَشمَش نمیخواهد گِرانْ جان را فَریبیدن ۲
نمی آید دریغْ او را چو دریا گوهراَفْشانی
ولیکِن تو رَوا داری بِدین آن را فَریبیدن؟ ۳
مُعلِّم خانه چَشمَش چه رَسْم آوَرْد در عالَم
که طَمْع افتاد موران را سُلَیمان را فَریبیدن ۴
دِلَم بِدْرید زَ انْدیشه شِکَسته گشته چون شیشه
که عقل از چه طَمَع دارد نَهان دان را فَریبیدن؟ ۵
بَرآمَد عالَم از صَیقل چو جَنْدَرخانه شُد گیتی
که بِشْنیدند کو خواهد مَلیحان را فَریبیدن ۶
هر اندیشه که بَرجوشَد رَوان گردد پِیِ صیدی
نَمَکها را هَوَس چِبْوَد؟ نَمَکدان را فَریبیدن ۷
پلیدی را بیاموزد بر آبِ پاک اَفْزودن
کلیدی را بیاموزد کلیدان را فَریبیدن ۸
چو لَوْنالَوْن میداند شِکَنجه کردن آن قاهِر
چه رَغْبَت دارد آن آتشْ سِپَندان را فَریبیدن ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.