غزل ۲۴۶۶ - تا چند به عیب من وما چشم‌گشودن

تا چند به عیب من وما چشم‌گشودن
آیینهٔ ما آب شد از شرم نمودن ۱

مانند شرر دانهٔ بیحاصل ما را
نا کاشته دیدند سزاوار درودن ۲

زین بیش که‌کاهیدی از اسباب تعین
ای صفر هوس بر تو چه خواهند فزودن ۳

جمعیت دل وقف مقیم پس زانوست
باید به تامل مژه‌ای چند غنودن ۴

نا صافی دل بیخبر از وهم و گمان بود
تمثال بر آیینه ما بست زدودن ۵

علم و عملی چند که‌افسانهٔ وهم است
می‌جوشد ازین پرده‌ چو گفتن ز شنودن ۶

ما را به تصرفکدهٔ عالم اسباب
دستی‌ست‌که باید چو نفس بر همه سودن ۷

خمیازه غنیمت شمرد ذوق وصالم
چشمم به ‌تو وا می‌کند آغوش گشودن ۸

ما خاک نشینان چمن عیش دوامیم
گل از سر تسلیم محالست ربودن ۹

جز عجز ز پیدایی ما پرده‌گشا نیست
انداز خمی هست در ابروی نمودن ۱۰

بیدل ‌رم فرصت سرو برگ نفس‌ توست
جایی‌که تو باشی نتوان آنهمه بودن ۱۱