شاعر در این شعر از معشوق خود میخواهد که از او دور نشود و او را تنها نگذارد. او معشوق را به ماه و آفتاب تشبیه میکند و بیان میکند که بدون او، زندگیاش تاریک و سرد خواهد بود. شاعر از معشوق میخواهد که مهربانیاش را از او دریغ نکند و او را تنها نگذارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تشبیهات و استعارات پیچیده ممکن است برای سنین پایینتر دشوار باشد.
غزل ۱۸۱۱ - خوش میگریزی هر طرف از حلقه ما نی مکن
ای ماه بَرهَم میزنی عِقْدِ ثُرّیا نی مَکُن ۱
تو روزِ پُرنور و لَهَب ما در پِیِ تو هَمچو شب
هر جا که مَنْزِل میکُنی آییم آن جا نی مَکُن ۲
ای آفتابی در حَمَل باغ از تو پوشیده حُلَل
بیتو بِمانَد از عَمَل در زَخْمِ سرما نی مَکُن ۳
ای آفتابَت دایهیی ما در پِیاَت چون سایهیی
ای دایه بیاَلْطافِ تو ماندیم تنها نی مَکُن ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.