غزل ۲۰۶۹ - گذشت عمر و شکست دل آشکار نکردم

گذشت عمر و شکست دل آشکار نکردم
هزارگل به بغل داشتم بهار نکردم ۱

جهان به ضبط نفس بود و من ز هرزه‌دویها
به این کمند رسا یک دو چین شکار نکردم ۲

نساختم به تنک رویی از تعلق دنیا
به قطع وهم دم تیغی آبدار نکردم ۳

ز دست سوده نجستم علاج رنگ علایق
به درد سر زدم و صندل اختیار نکردم ۴

وفا به عبرت انجام کار، کار ندارد
ز شرم می‌کشی اندیشهٔ خمار نکردم ۵

جهان ز جوش دل آیینه خانه بود به چشمم
گذشتم از نفس و هیچ جا غبار نکردم ۶

غبار جلوهٔ امکان گرفت آینهٔ من
ولی چه سودکه خود را به خود دچار نکردم ۷

ز سیر این چمنم آب کرد غیرت شبنم
که هرزه تار نگه را عرق سوار نکردم ۸

هوای صحبت دلمردگان نخواند فسونم
دماغ سوخته را شمع هر مزار نکردم ۹

درین چمن به چه داغ آشنا شدم من بیدل
که طوف سوخته جانان لاله‌زار نکردم ۱۰