غزل ۱۹۳۷ - ای فرش خرامت همه‌جا چون سر ما گل

ای فرش خرامت همه‌جا چون سر ما گل
در راه تو صد رنگ جبین ریخته تا گل ۱

گلشن چقدر حیرت دیدار تو دارد
در شیشهٔ هر رنگ شکسته‌ست صدا گل ۲

شبنم صفت از عجز نظر هیچ نچیدیم
غیر از عرقی چند درین باغ حیا گل ۳

ای بیخبران غرهٔ اقبال مباشید
از خاک چه مقدار کشد سر به هوا گل ۴

نعل همه در آتش تحصیل نشاط است
دریاب‌ که از رنگ چه دارد ته پا گل ۵

عالم همه یک بست و گشاد مژه دارد
ای باغ هوس غنچه چه رنگ است و کجا گل ۶

آشفتگی وضع جنون بی‌چمنی نیست
گر ذوق تماشاست به این رنگ برآ گل ۷

دلدار سر نامه و پیغام که دارد
آیینه تو آنجا ببر از حیرت ما گل ۸

سیر چمن بیخودی آرایش ناز است
گر می‌روی از خویش برو رنگ و بیا گل ۹

بیدل سر احرام تماشای که دارد
آیینه‌ گرفته‌ست به صد دست دعا گل ۱۰