غزل ۱۹۳۶ - خواندم خط هر نسخه به ایمای تغافل

خواندم خط هر نسخه به ایمای تغافل
آفاق نوشتم به یک انشای تغافل ۱

مشکل‌ که توان برد به افسون تماشا
آسودگی از بادیه پیمای تغافل ۲

هنگامهٔ آشوب جهان‌ گوشهٔ آب است
پیدا کنی از عبرت اگر جای تغافل ۳

درکارگه هستی موهوم ندیدیم
نقشی‌که توان بست به دیبای تغافل ۴

در عشق ننالی‌که اسیران نفروشند
صبری ‌که ز کف رفت به یغمای تغافل ۵

گر بحر نقاب افکند از چهره وصالست
لطفست همان اسم معمای تغافل ۶

فریاد که تمکین غرور تو ندارد
سنگی‌که خورد بر سر مینای تغافل ۷

آن سرمه‌ که درگوشهٔ چشم تو مقیم است
دنباله دوانده‌ست به پهنای تغافل ۸

از ساغر چشمت چقدر سحر فروش است
کیفیت نظّاره سراپای تغافل ۹

خوبان همه تن شوخی انداز نگاهند
بیدل تو نه‌ای محرم ایمای تغافل ۱۰