غزل ۱۸۷۵ - شمع من‌ گرم حیا کرد مگر سوی چراغ

شمع من‌ گرم حیا کرد مگر سوی چراغ
می‌توان‌ کرد شنا در عرق روی چراغ ۱

دل اگر جوش طراوت نزند، سوختنی
شعله‌ کافی‌ست همان سرو لب جوی چراغ ۲

سوختیم از هوس اما مژه واری نکشید
بال پروانهٔ ما شانه به‌گیسوی چراغ ۳

نتوان بود ز نیرنگ عتابش غافل
بزم‌گرم است به افروختن روی چراغ ۴

بالش عافیتی نیست درین شعله‌ بساط
نفس سوخته دارد سر زانوی چراغ ۵

پیری و عشرت ایام جوانی غلط است
صبحدم رنگ نبنددگل شب‌بوی چراغ ۶

قرب این شعله مزاجان به‌خود آتش زده است
نیست پروانهٔ ما بیخبر از خوی چراغ ۷

عجز ما رنگ اشارتکدهٔ ناز تو ریخت
بال پروانه شد آخر خم ابروی چراغ ۸

آب‌گردید دل و ناله همان عجز تو است
رشته فربه نشد از خوردن پهلوی چراغ ۹

هرکجاگردکند شمع خیالم بیدل
شعله از شرم نشیند پس زانوی چراغ ۱۰