این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر عشق و وابستگی خود را به معشوق بیان میکند. او از معشوق میخواهد که رحمت کند و خود را نشان دهد، زیرا شاعر و دیگران در انتظار او هستند. شاعر خود را بنده و گدای معشوق میداند و حتی حاضر است به خاطر رضای او کشته شود. این شعر همچنین به مفاهیم عرفانی مانند لقاء و فنا اشاره دارد.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فنا و لقاء نیاز به درک و تجربه بیشتری دارند که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
غزل ۱۷۶۵ - عاشق روی جان فزای توایم
رَحْمَتی کُن، که در هَوایِ توایم ۱
تو به رُخسارْ آفتابی و مَهْ
ما همه ذَرّه در هَوایِ توایم ۲
تا تو زین پَرده رویْ بِنْمایی
مُنْتَظِر بر دَرِ سَرایِ توایم ۳
ای کِه ما در میانِ مَجْلِس اُنْس
بیخود از شَربَتِ لِقایِ توایم ۴
خیره چون دُشمنان مَکُش ما را
کآخِر ای دوستْ آشنایِ توایم ۵
تو رضا میدَهی به کُشتنِ ما
ما همه بَندهٔ رضایِ توایم ۶
گر چه با خاتَم سُلَیمانیم
ای پَریزاده، خاکِ پایِ توایم ۷
شَمسِ تبریز جانِ جانهایی
ما همه بنده و گدایِ توایم ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.