این متن شعری است که در آن شاعر از عشق، طبیعت، مستی و رازداری سخن میگوید. او از نالههای بلبل، گلچینی در گلستان، مستی در بازار و عیش و نوش با یار صحبت میکند. همچنین به رازداری و خدمت به خالق اشاره میکند و از فرار مردم از تاتار و بار اشتران میگوید.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین اشاراتی به مستی و عیش و نوش وجود دارد که مناسب سنین بالاتر است.
غزل ۱۷۶۴ - نالهٔ بلبل بهار کنیم
تا بِدان بُلبُلانْ شکار کنیم ۱
کارِ او ناز و کارِ ما لابهست
گَر نَنالیمْ پس چه کار کنیم؟ ۲
در گُلِستان رَویم و گُل چینیم
بر سَرِ عاشقانْ نِثار کنیم ۳
اَنْدَرآییم مَست در بازار
همه را مَست و بیقَرار کنیم ۴
سیم با یارِ خوشعِذار خوریم
خِدمَتِ چَشمِ پُرخُمار کنیم ۵
کَس نداند خدایْ دانَد و بَس
عیشهایی که با نِگار کنیم ۶
تو اگر رازدارِ ما باشی
راز را با تو آشکار کنیم ۷
میگُریزند خَلْق از تاتار
خِدمَتِ خالِقِ تَتار کنیم ۸
بار کردند اُشتُران به گُریز
رَخْتمان نیست، ما چه بار کنیم؟ ۹
خَلْق خیزان کنند و ما بَر بام
اُشُترِ مَردمان شُمار کنیم ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.