غزل ۱۷۵۰ - تلخی نکند، شیرین ذقنم

تَلْخی نکُند، شیرین ذَقَنم
خالی نکُند، از میْ دَهَنَم ۱

عُریان کُنَدَم هر صُبح‌دَمی
گوید که بیا، من جامه کَنَم ۲

در خانه جَهَد، مُهْلَت نَدَهَد
او بس نکُند، پس من چه کُنم؟ ۳

از ساغَرِ او گیج است سَرَم
از دیدنِ او جان است تَنَم ۴

تَنگ است بَرو هر هفت فَلَک
چون می‌رَوَد او در پیرهَنَم؟ ۵

از شیرهٔ او، من شیردِلَم
در عَربَده‌اَش، شیرین سُخَنَم ۶

می‌گفت که تو، در چَنگِ مَنی
من ساخْتَمَت، چونَت نَزَنَم ۷

من چَنگِ تواَم، بر هر رَگِ من
تو زَخْمه‌زَنی، من تَنْ تَنَنَم ۸

حاصل، تو زِ منْ دل بَرنکَنی
دل نیست مرا، من خود چه کَنم؟ ۹