شاعر در این متن از احساسات درونی خود سخن میگوید. او از جنگ و جدال درونی خود با عشق و نفرت صحبت میکند. شاعر از سوزش درونی و دوری از معشوق میگوید و بیان میکند که دیگر به دنبال معشوق نیست. او همچنین از تضاد بین خون (نماد درد و رنج) و آب (نماد پاکی و آرامش) سخن میگوید و خود را از جنس آب میداند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده مانند خون و آب ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۷۴۵ - فضول گشتهام امروز، جنگ میجویم
مَنوش نُکتهٔ مَستان، که یاوه میگویم ۱
تَنا بِسوز چو هیزُم، که از تو سیر شُدم
دِلا بُرو تو زِپیشَم، تو را نمیجویم ۲
لَگَن نَهاد خیالَش به چَشمهٔ چَشمَم
بَهانه کرد کَزین آبْ جامه میشویَم ۳
بِگُفتَمَش که به خونابه جامه چون شویی؟
بِگُفت خونْ همه زان سوست و من از این سویَم ۴
به سویِ تو همه خون است و سویِ من همه آب
نه قِبْطیاَم، که دَرین نیلْ موسَوی خویَم ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.