غزل ۱۷۴۴ - بیار مطرب، بر ما کریم باش، کریم

بیار مُطرب، بَر ما کَریم باش، کَریم
به کویِ خَسته دلانی، رَحْیم باش، رَحْیم ۱

دِلَم چو آتش چون دردَمی، شود زنده
چو دلْ مَباش مُسافر، مسقیم باش، مُقیم ۲

بیامَد آتش و بر راهِ عاشقان بِنِشَست
که ای مُسافرِ این رَهْ بَسیم باش، بَسیم ۳

نِدا رَسید به آتش که بر همه عُشّاق
چو شُعله‌هایِ خَلیلی نَعیم باش، نَعیم ۴

گِلیم از آب چو خواهی که تا بُرون آری
به زیرِ پایِ عزیزان گِلیم باش، گِلیم ۵

چو بایَدَت که تو را بَحْر دایه‌وار بُوَد
مِثالِ دانهٔ دُر رو یَتیم باش، یَتیم ۶

دُرُست و راست شُد ای دل که در هوا دل را
دُرُست راست نیاید، دو نیم باش، دو نیم ۷

اَلِف مَباش زِ اَبْجَد، که سَرکَشی دارد
مَباش بیِّ دو سَر، تو چو جیمْ باش، چو جیم ۸